23 september 2018

Metafoor - De vervoerder

Er was eens een vervoerder van Fa. Netjes Afgeleverd.  Hij was een voorbeeld voor zijn bedrijf. Strak in het pak, pet op, nog net geen handschoenen aan, stapte hij ’s ochtends in zijn keurig gewassen vrachtauto en leverde de op Schiphol aangetroffen dieren af bij Dierenpark Zoo op Landgoed Haevente. 

Hij leverde de dieren precies zo af zoals op de afleverbon stond, de aap bij het apenhuis, de muizen bij het muizenhol, de paarden bij de paardenruif en die ene keer dat die olifant moest worden afgeleverd deed hij ook wat moest gebeuren. Naar de savanne, het hele grote hek door en daar maakte hij de kettingen los van de olifantspoot. De rest deed het dier vanzelf. Hij keek, sloot de laadklep en ging huiswaarts, zijn vrachtje was afgeleverd. Ook de giraffe was wel een karwei geweest.  Hij had zijn truck handig tussen de bomen door gemanoeuvreerd, terwijl die langnek gulzig had uitgereikt naar de verse boombladeren. Maar het was gelukt, geen boom was geplunderd.

Zo had hij zijn dagelijkse rit, van douane naar de Zoo. De dieren afleveren, de bon laten aftekenen en terugkeren naar huis. Geen dank je wel, geen praatje met de verzorgers, geen tijd verlummelen, hij deed wat hem was opgedragen in ruil voor zijn salaris. Dat was de deal. 

 

Op een dag stond hij samen met een collega te wachten om te tanken. Ieder met zijn eigen vrachtauto. De druppels stonden op zijn voorhoofd maar hij hield zijn pet op. Keurig blijven voor de baas was het devies, maar collega Gerrit duwde hem een ijsje in de hand. Toe neem man, lekker toch in deze hitte? Hij knikte en at het snel op. Op weg naar huis schoot de ijsaffaire nog even door het hoofd. Toch wel leuk zo’n gebaar. 

 

De volgende dag hingen er slingers bij de leverancierspoort van Dierenpark Zoo en het hek naar de kippenfarm was geblokkeerd, terwijl hij juist vandaag wel 70 hennen bij zich had. Even overwoog hij voor het eerst hulp te vragen van de verzorgers, toen er allerlei dieren in optocht naar hem toe kwamen. Hij kreeg een prachtig Bedoeïener kostuum aan en mocht plaatsnemen op de rug van de versierde kameel. Gezamenlijk liepen ze over het landgoed onder luid gejuich. Want de dieren hadden overlegd. Deze chauffeur zorgde zo goed voor ze. Vanaf het 1moment dat hij ze ging vervoeren, gaf hij ze aandacht, stelde ze op hun gemak, stak ze nog een handje eten toe, en legde ze uit dat ze een laatste ritje gingen maken naar het Dierenpark in Haevente waar ze verder veilig en rustig zouden leven. Hij kondigde de hobbels aan in de weg, zodat ze niet verrast werden, hij zei sorry voor de piepjes van de achteruit, en hij liet de laadklep zo zacht mogelijk op de grond komen. Gerrit hing hem namens alle vervoerde dieren een gouden medaille om en sprak hem toe. Waarom denk je dat jij de dieren mag vervoeren en ik slechts het voer? Omdat ik nog wel eens smijt en duw en trek met mijn vrachtje, maar jij ... en de rest van de toespraak ging verloren onder het uitbundige gekraai, gemekker, gebrul en geloei van de dieren. Zij wisten wat een warme betrouwbare vervoerder hij was. Ze hadden het zelf meegemaakt!

 

Wat overweldigd en ongemakkelijk stapte hij uiteindelijk af, bedankte enigszins stijfjes, en keerde terug naar zijn vrachtauto. De plicht riep. Maar over de hennen had inmiddels iemand anders zich bekommerd, hij trof de afgetekende bon al op zijn chauffeursstoel. Hij startte de motor en keerde huiswaarts, eerst hummend, maar langzaamaan zingend, uit volle borst en met een dikke grijns op zijn gezicht. Zo nu en dan aaide hij even met zijn rechterhand over het kostuum.